Steeds vaker hoor je over de politie die jongeren zoekt om hun te helpen. Je eerste reactie zal waarschijnlijk zijn:’Wat een matennaaiers!’. Maar...
Vorige week is er bij mijn moeder een steen door de ruit gegooid. En toen begon ik er over na te denken. Wat zou ik doen als ik wist wie het had gedaan? Wat zou ik doen als ik het bij iemand anders zie gebeuren? Kan ik het dan het beste voor me houden, of moet ik het vertellen?
En toen dacht ik: Waar zouden de daders het meest aan hebben? Als ik het de politie zou vertellen, denken ze dan eerst na voordat ze weer een ruit ingooien? Of zou ik het voor me houden en hopen dat het niet meer gebeurt? Als ik het vertel zal dat dan gevolgen hebben voor mijzelf, of geeft dat me dan een goed gevoel?
Ik besluit om het te vertellen: Daders hebben er meer aan als ze er wat van leren. En de politie heeft er ook een stuk meer aan als jongeren ook meehelpen criminaliteit te bestrijden. Dus als je iets weet, vertel het gewoon, want ze hebben er veel meer aan als ze er wat van leren dan dat ze ermee wegkomen.
En het ingegooide raam bij mijn moeder? Dat is voor €445 gemaakt. De daders zijn onbekend.
Columnist Karel van Duijl (13)