Als tiener ben je tegenwoordig niet meer onschuldig en braaf; je komt op een bepaald moment in aanraking met de Grotemensenwereld. Beter bekend als ‘Drugs’. Dat komt vooral omdat drugs in Nederland geen taboe meer vormen: Al vanaf Doe Maar’s “Nederwiet” is Nederland zelfs de ‘place to be’ als het gaat om Cannabis. Dat betekent niet dat het goedgekeurd kan worden, want, hoe leuk het allemaal mag lijken; het ís gewoon niet voor minderjarigen.
“Heey man, kom mee blowen dan!” “Is goed dude! Lijkt me wel leuk…” Twee kleine jongetjes lopen langs me heen, richting de poort van de school. Het ene gozertje zal een jaar of 14 zijn, de ander niet veel ouder. Ze lopen de school uit, richting een parkje. Een parkje waar constant dezelfde lucht hangt. Zowel qua geur als sfeer: Een hele gezellige, ontspannen sfeer. Tot voor kort.
De twee jongetjes zitten naast elkaar. De een houdt een zakje wiet vast, de ander zit te draaien. Professioneel draait hij een jointje en steekt hem aan. Hoe jong het ventje ook mag zijn, hij heeft de jarenlange ervaring die je vroeger eigenlijk alleen maar bij ‘ouwe hippies’ zag. Nu zie je het bij tieners, welke eigenlijk nog kinderen zijn.
De andere jongen heeft minder ervaring. Eigenlijk heeft hij helemaal géén ervaring: Dit is zijn eerste keer, zijn ontgroening. Toch neemt hij de joint aan en inhaleert diep. Op het moment dat de andere jongen geschrokken roept “Doe je rustig aan!”, wordt het zwart voor zijn ogen en zakt hij in elkaar.
Drugs lijken spannend, blowen lijkt leuk. Maar het gevaar zit hem in dat “leuk”. Dingen als tekenfilms en springkussens zijn Leuk. Ze zijn Leuk, omdat ze onschuldig zijn. Vindt drugs nooit alleen maar “leuk”, want dan onderschat je de Grotemensenwereld, en word je nooit volwassen.
Columnist Arantxa (15), Den Haag