‘Zo’, zegt de leraar,’Hoe denken jullie nou eigenlijk over drugs?’
Braaf zeggen alle leerlingen natuurlijk dingen als:‘Slecht’ of ‘Nooit doen’. Maar in de pauze hoor je mensen zeggen:’Mij lijkt het wel grappig om het gevoel te hebben dat je kan vliegen’, of zoiets als ’Ik wil het wel eens proberen. Zo moeilijk is het toch niet om er vanaf te blijven?’. Ze denken dat dat gemakkelijk gaat, en dat het zo weer weg is, maar ze weten toch ook dat er mensen daadwerkelijk aan dood gaan?
Kinderen beginnen soms ook om erbij te horen, maar ik vind dat het eigenlijk laat zien dat je een beetje wanhopig bent. Stel dat je de nul van de klas bent, ga dan alsnog niet blowen of zoiets. Mensen in je klas denken toch dat je dat alleen doet omdat je wanhopig bent. Maar als je begonnen bent, is het heel erg moeilijk om te stoppen. Je gaat gek doen, je kunt zelfs zelfmoordneigingen krijgen, en binnen de kortste keren ben je blut.
En als je gedrag helemaal veranderd is, vinden zelfs mensen die je nog aardig vonden, je ook niet meer normaal.
Dus als je het overweegt: probeer het toch maar niet!
Columnist Karel (13), Rotterdam